Ayşenil Şamlıoğlu

hiçbir şekilde olumsuz bir yorumu kabul etmiyorum, şayet yazarsanız tekrar izleyin derim. çünkü o an mutlaka başka birşeyle ilgileniyor olabilirsiniz:) yada oyunculuk anlayışınızdan,film içinde karakterden ne beklediğinizden şüphe duyarım. ben bu kadar soft, bu kadar inandırıcı, bu kadar karakterinin yansıtacağı tüm iç çatışmaları doğru verebilen, karakterini bu kadar özümseyip, oyunculuk örneklerine çok az rastlamışımdır. bir sinema çalışanı olarak. ve tiyatro eğitimi almış okullu bir insan olarak inanılmaz etkilendim. hanii kendini aşmış derler ya işte bu söz AYŞENİL ŞAMLIOĞLU için geçerli!!! eee gerçek sanatçının diğer tenekelerden farkı. Özellikle annenin, oğluyla restoran mutfağında geçen diyalogları Ebrunun bu çöküşe verdiği tepkilerin nereden geldiğinin özeti. Kadın tüm acısı ve isyanıyla eşinin hastalığını anlatırken tüm yorgunluğu ve içinde gizlediği sırları dökülüyor ortaya. Bence inandırıcı ve iç burkucu sahnelerin başında geliyor bu bölüm.İlk gün annesi ile telefonda geçen diyalog sahnesi boğazımın düğümlenmesine yetti zaten. trajikomedi birarada bu kadar mı güzel verilir. bravo Ayşenil hanım. ya restoran sahnesine ne demeli. kızı hakkında yorumları dinleyip dinleyip bizi kendine bağlayan yakarışı, kızı hakkında konuşurken etrafındakileri ve kendisini sorgulayışı. muazzam. filmin gerçekliği içinde anne kızın uyumları o kadar samimi ki. Bizi gerçekte kan bağı olduklarına inandırabilirlerde.